Bij thuiskomst begint ze een fotodagboek. Daarin probeert ze de schoonheid van alledaagse dingen te vangen. Ze zegt: ”Kunst is al aanwezig, je moet het alleen zien”. Na verloop van tijd blijkt dat veel foto's in het dagboek over het leven in de dakgoot van haar huis gaan. Omdat ze op een zolderetage woont, is de goot het eerste wat ze ziet als ze één van haar ramen opent. De schoonheid van het leven in de dakgoot boeit haar. Bijna dagelijks fotografeert ze deze kleine wereld.

Soms doet een foto haar denken aan een rivier in Australië of een berg in Schotland. Wolken spiegelen zich in het water, de vorst tovert prachtige blauwe kristallen. Zo’n klein stukje dakgoot heeft de hele wereld in zich.