Bronzen speerpunten, munten en metershoge ruiterstandbeelden. Mensen hebben al eeuwen iets met ‘brons' - als gebruiks- en kunstvoorwerp. Ook beeldend kunstenaars Nicolas Dings en Hans van der Ham maken gebruik van dit traditionele, natuurlijke materiaal. Kunstenaars kiezen voor brons, omdat zij aansluiting willen zoeken bij een oeroud ambacht - het brons gieten - en bij bestaande kunsttradities. Omdat het moment dat de roodgloeiende vloeistof in een mal gegoten wordt, iets magisch heeft. Omdat brons een ‘levend' materiaal is dat er onder invloed van wind en regen - de zuren die het brons aantasten - elke dag een beetje anders uit gaat zien.

Hans van der Ham Wie zijn we?

Zegt ons uiterlijk iets over ons innerlijk? Wat ligt er verscholen onder onze kleding en achter ons gelaat? Wie zijn wij eigenlijk? Deze vragen vormen al jaren een bron van inspiratie voor beeldend kunstenaar Hans van der Ham.

Dat heeft talloze kunstwerken opgeleverd in wisselende gedaantes. In schetsen, aquarellen en in beelden van hout, keramiek of brons, probeert hij te vangen wie en wat wij zijn. In zijn woorden: "Zijn wij een goedlopend apparaatje of zit er meer in ons, zoals een ziel? Wat als we straks in staat zijn de mens ‘te maken'. Heeft zo iemand dan nog een eigen identiteit?"

Dit nadenken over de menselijke conditie levert steeds nieuwe beelden op, in verschillende vormen, materialen en formaten. Van schimmige gedaanten in waterverf tot gestileerde gestalten in brons. Deels herkenbaar, deels mysterieus, roepen ze vooral vragen op bij de toeschouwer. Hebben veel van de kunstwerken juist daarom geen naam?
De kleine, naamloze bronzen figuur die deel uitmaakt van de tentoonstelling roept ook dergelijke vragen op. Wat is het eigenlijk? Een hij, een zij of een het? Het heeft iets weg van een omhulsel waar een dier of een mens - nee, misschien wel een mythisch wezen - uit is gekropen of gevlogen. Is het een vacht of een jas? Zit er misschien nog iets in dat wij met onze ogen niet kunnen waarnemen? Is het wat de toeschouwer denkt dat het is, of slechts een hersenschim?

Nicholas Dings Traditie en een vleugje humor

Een brug slaan van oud naar nieuw en daar iets humoristisch aan toevoegen. Beeldend kunstenaar Nicolas Dings maakt graag gebruik van vertrouwde elementen uit de (kunst)geschiedenis en geeft daar een eigen draai aan. Dat levert spannende creaties op. Of het nu gaat om zijn beelden in keramiek, steen en brons of zijn imposante kunstwerken in de openbare ruimte.

Dings borduurt graag voort op oude tradities en in onbruik geraakte kennis. Hij voorziet beelden uit de kunst- en cultuurgeschiedenis van een eigentijdse ‘jas' of plaatst ze in een nieuwe - verrassende - omgeving of samenstelling. Vaak combineert hij daarbij verschillende materialen, zoals steen, hout, glas, metaal of brons. Zo dost hij een klassiek ogende torso uit met een bontgekleurde clownskraag van echte stof en krijgt een bronzen mannenkop een gekleurd gewei.

Voor ING House Amsterdam maakte Dings de ‘Encyclopedia Fabulosa'. Op een wand van tien bij tien meter installeerde hij tientallen beelden van glas en glanzende metalen, die het licht weerkaatsen. De kunstenaar noemt het een soort planetenstelsel waarin alles met elkaar in verbinding staat. Iets wat 's avonds niet te zien is, maar juist overdag als men er werkt. Als toeschouwer kijk je met de bronzen bankman mee die, niet met schoenen aan maar op blote voeten, voor de wand staat opgesteld. Hij lijkt te zeggen: "Ik wil mee, maar waar naar toe?"

Met verwarrende visuele ervaringen als deze probeert Dings de verbeelding van de kijker te prikkelen.
Ook in de bronzen figuurtjes die de kunstenaar voor ALS GEGOTEN heeft gemaakt, is goed te zien dat Dings graag spannende combinaties maakt. De rechtopstaande mensjes zijn, voorafgaand aan het brons gieten, opgebouwd uit verschillende onderdelen en materialen: het hoofd en de beentjes uit was en de buik uit een juten zakje gevuld met rijst. Met deze rijstbuikjes verwijst Dings naar de eerste levensbehoefte van ons allemaal: eten. Na het gieten werden aan de bronzen lijfjes - als borstjes - nog twee belletjes toegevoegd.

Opvallend aan de werkwijze van Dings is dat hij probeert zo flexibel en dynamisch mogelijk om te gaan met de materie waaruit de beelden worden opgebouwd. Dat is iets waar de kunstenaar bewust naar streeft. "Ik werk als ik beelden maak ongeveer zoals ik dat bij tekeningen of schilderijen doe. Ik maak eerst krabbels en schetsen van klei of was. De mooiste ervan laat ik gieten in brons. Dan nog blijf ik veranderen: plaats ik bijvoorbeeld de kop van het ene beeld op het lijf van een andere. Zo kras en gum ik net zo lang door tot een beeld helemaal naar mijn zin is."